Podobnie jak rozwój motoryczny, społeczny czy emocjonalny dziecka, również rozwój umiejętności komunikacyjnych i mowy cechują się właściwym sobie tempem i dynamiką. Proces ten jest uwarunkowany czynnikami wewnętrznymi – biologicznymi, na które składają się uwarunkowania genetyczne dziecko i tempo procesu dojrzewania jego struktur neurologicznych, a z drugiej strony również czynnikami zewnętrznymi takimi jak ilość i jakość interakcji z otoczeniem, w którym dziecko się rozwija, sytuacja rodzinna itp. Gdzie jednak leży granica pomiędzy tym co jest normą, a co powinno zapalać przysłowiową lampkę alarmową? Fakt pojawienia się takiego pytania w głowie Rodzica, powinien być już wystarczającym motywatorem do umówienia się na konsultację ze specjalistą – logopedą, który wskaże kierunek dalszego działania i określi stopień ryzyka.

Tak jak w przypadku rozwoju motorycznego mówimy o tzw. kamieniach milowych, czyli pewnych umiejętnościach, które dziecko nabywa w określonych normach czasowych, również określone umiejętności językowe powinny pojawić się u dziecka w określonym czasie. Zdarzają się jednak sytuacje, w których do tego nie dochodzi lub proces ten przebiega bardzo nieharmonijnie. W efekcie dziecko nie jest w stanie samodzielnie poradzić sobie z nadrobieniem zaległości i wymaga wsparcia zewnętrznego – pomocy wykwalifikowanego terapeuty.